Γεμάτη από έντονες ζυμώσεις και hot εξελίξεις που ήρθαν να προστεθούν ως κρίκοι σε μια προ καιρού διαταραγμένη αλυσίδα, όπως είναι αυτή της κομματικής ζωής της χώρας, υπήρξε και η προηγούμενη εβδομάδα. Με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον να επικεντρώνεται αναπόφευκτα στα... γεγονότα στην Πινδάρου, στην πρωτοφανούς αγριότητας και σφοδρότητας μετωπική σύγκρουση Ευθύμιου Δίπλαρου και Γιάννη Καρούσου.
Ο καβγάς των δύο εκ των κορυφαίων στην ιεραρχία του ΔΗΣΥ στελεχών του, του αναπληρωτή πρόεδρου και ενός εκ των αντιπροέδρων του, εκδηλώθηκε και ήρθε να αποτελέσει μάλλον μια πρώτη μεγάλη και ηχηρή εκτόνωση ενός ηφαιστείου -όπως μοιάζει να είναι πλέον ο Συναγερμός- στην σφύζουσα από εσωστρέφεια τους τελευταίους μήνες μετά τις βουλευτικές εκλογές εποχή του κόμματος.
Ενός ηφαιστείου όπως είναι αυτό της Πινδάρου, που όση προσπάθεια και αν καταβάλλεται προκειμένου να παραμείνει ανενεργό, τίποτα προς το παρόν δεν δείχνει ικανό να αποτρέψει και άλλες πιθανές, ίσως και πιο εκκωφαντικές εκρήξεις, στο μέλλον.
Η αντιπαράθεση Δίπλαρου και Καρούσου ήταν στην πραγματικότητα η κορυφή -μέχρις στιγμής- του παγόβουνου σε ένα κόμμα, του οποίου οι τεκτονικές πλάκες κινούνται σε συγκλίνουσα πορεία ως αποκλίνουσες. Και με τον κίνδυνο πρόκλησης σεισμού πολλών Ρίχτερ που να ταρακουνήσει συθέμελα το οικοδόμημα και να επιφέρει καίρια ρήγματα στο συμπαγές του χαρακτήρα του, να φαντάζει ή να εκτιμάται από πολλούς πως αποτελεί απλώς θέμα χρόνου να αποτυπωθεί ως ένα φαινόμενο καθ' όλα καταστροφικό επί του προ πολλού διαβρωμένου και έτοιμου να υποχωρήσει εδάφους του.
Ο ΔΗΣΥ ανέκαθεν υπήρξε μια πολυφωνική και ανεκτική στις διαφορετικές εσωκομματικές προσεγγίσεις και απόψεις παράταξη. Ένα κόμμα που σχεδόν μέσα απ’ όλες τις κρίσεις που βίωσε στο παρελθόν –και δεν ήταν και λίγες- κατάφερνε σχεδόν απ’ όλες να βγει πιο δυνατός, να αποδεικνύεται στον χορό των Ρίχτερ ιδιαιτέρως ανθεκτικός.
Πιο πρόσφατο και κλασικό παράδειγμα οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές, όπου προ του φάσματος να καταγράψει ένα ιστορικά αρνητικό ρεκόρ και να ζήσει μια άνευ προηγουμένου εκλογική ήττα, κατάφερε τελικά υπό τις περιστάσεις και πάντα τηρουμένων των αναλογιών στο νέο κομματικό περιβάλλον, μια νίκη στα όρια του πολιτικού θριάμβου.
Σήμερα ωστόσο, στην πορεία του κόμματος προς τις προεδρικές εκλογές του 2028, τα πράγματα προδιαγράφονται για τον ΔΗΣΥ σαφώς πιο δύσκολα. Δείχνει να βρίσκεται ο ΔΗΣΥ αντιμέτωπος με μια νοσηρή κατάσταση που παραπέμπει σε μια... οικογένεια με μέλη που μολονότι πιέζονται να συμβιώσουν, στην πραγματικότητα μοιάζουν να μην τα χωράει το ίδιο σπίτι. Όχι γιατί ίσως τα χωρίζουν σοβαρές διαφορές, αλλά γιατί η έγνοια είναι ποιος θα εμφανιστεί ως το αφεντικό του σπιτιού, ποιος θα φανεί πως βάζει τους όρους και τους κανόνες...
Το πραγματικό πρόβλημα του ΔΗΣΥ στον δρόμο του για τις προεδρικές εκλογές δεν είναι το ενδιαφέρον της Αννίτας Δημητρίου, του Αβέρωφ Νεοφύτου και του Γιώργου Παμπορίδη για το κομματικό χρίσμα, δεν είναι καν ο Νίκος Χριστοδουλίδης.
Το πραγματικό πρόβλημα στον ΔΗΣΥ έγκειται στο εξής. Στο γεγονός ότι οι επερχόμενες προεδρικές προσεγγίζονται από αρκετούς στο κόμμα υπό την οπτική όχι ως μιας ακόμη κρίσιμης για την παράταξη εκλογικής αναμέτρησης, αλλά σαν η ιδανική αφορμή και η κατάλληλη ευκαιρία για ξεκαθάρισμα, κλεισίματος λογαριασμών, που το χειρότερο είναι πως δεν εδράζονται ως προς τις γενεσιουργές τους αιτίες σε πολιτικές διαφορές και διαφωνίες, αλλά πολύ περισσότερο σε προσωπικές ατζέντες.
Αληθές είναι βεβαίως πως η ύπαρξη σήμερα τριών ισχυρών προσωπικοτήτων βαθιάς απήχησης και αυξημένων ερεισμάτων στην βάση της παράταξης (σ.σ. Αννίτα Δημητρίου, Αβέρωφ Νεοφύτου, Νίκος Χριστοδουλίδης) με φανατικούς υποστηρικτές όχι μόνο σε επίπεδο ψηφοφόρων αλλά και στελεχών ευρισκόμενων σε διάφορα δώματα της κομματικής πυραμίδας, δημιουργούν εκ των πραγμάτων ένα αρκούντως εκρηκτικό στο ευρύτερο συναγερμικό οικοδόμημα κοκτέιλ.
Όμως αυτό από μόνο του δεν θα ήταν ικανό να απειλεί την συνοχή του κόμματος τουλάχιστον στον βαθμό που αυτή την στιγμή φαίνεται να την απειλεί, αν οι προσωπικές διαφορές και ατζέντες, όχι τόσο των τριών προαναφερθέντων αλλά πολύ περισσότερο όσων υποστηρικτών και αντιπάλων τους εντός του κόμματος, δεν θόλωναν το μυαλό κατά τρόπο που να μην μπορεί να γίνεται αντιληπτό πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον ΔΗΣΥ πηγάζει μέσα από την πόλωση και τον διχασμό που τα ίδια τα συναγερμικά στελέχη προκαλούν στην βάση της παράταξης.
Απ' εδώ ακριβώς πηγάζει ο μεγαλύτερος κίνδυνος, είναι ένεκα αυτής ακριβώς της ειδοποιού παραμέτρου που διαμορφώνονται συνθήκες στησίματος ενός σκηνικού τελείας καταιγίδας, μέσα στην οποία το καράβι που ακούει στο όνομα Δημοκρατικός Συναγερμός δύναται να οδηγηθεί και να προσκρούσει τελικά στα βράχια.
Από την μόλυνση της βάσης με τοξικότητα απ' όλους όσοι θα έπρεπε να λειτουργούν αποτρεπτικά προς κάτι τέτοιο, απ' όλους όσοι αντί να είναι θεματοφύλακες της ενότητας του κόσμου του ΔΗΣΥ, μετατρέπονται χάρη των δικών τους σκοπιμοτήτων σε προαγωγούς της διχόνοιας ανάμεσά του.
Το καράβι του ΔΗΣΥ μπάζει νερά και κινδυνεύει να βυθιστεί όχι γιατί η Αννίτα Δημητρίου, ο Αβέρωφ Νεοφύτου και ο Γιώργος Παμπορίδης θέλουν να είναι υποψήφιοι στις προεδρικές, ούτε γιατί ο Νίκος Χριστοδουλίδης... αλιεύει σε νερά συναγερμικά. Κινδυνεύει να βυθιστεί γιατί το πλήρωμά του αντί να προσπαθήσει να το κατευθύνει στη στεριά, το σπρώχνει αυτοκαταστροφικά ολοένα και πιο βαθιά στην φουρτουνιασμένη θάλασσα της εσωστρέφειας.
Το ευτύχημα για άπαντες τους έχοντες το πρόσταγμα της γραμμής πλεύσης του ΔΗΣΥ είναι πως υπάρχει ακόμη χρόνος επαρκής στην διάθεσή τους για να αποτρέψουν το ναυάγιο, η απόσταση από τον βυθό δεν είναι ακόμη απαγορευτική για σωτήριες διορθωτικές κινήσεις.
Προλαβαίνουν ακόμη άπαντες στα υψηλά και όχι μόνο δώματα της Πινδάρου, να αντιληφθούν και να κατανοήσουν πως τους υγιώς και πολιτικά σκεπτόμενους ψηφοφόρους του κόμματος ποσώς τους ενδιαφέρει ποιος δεν χωνεύεται με ποιον, δεν είναι τουλάχιστον η πλειοψηφία των φίλων της παράταξης… αρνιά, άβουλα όντα, για να καθοδηγούνται από αναθεματισμούς και αφορισμούς, από πρακτικές πισώπλατων μαχαιριών και κάτω από την μέση ύπουλων κτυπημάτων.
Μάλλον ουδόλως τους απασχολεί και δεν θα ψηφίσουν στις προεδρικές με κριτήριο ή επηρεαζόμενοι από το εάν ο Δίπλαρος βρίσκεται το πρωί στο Προεδρικό και το μεσημέρι στην Πινδάρου, ή από το εάν ο Καρούσος για τους δικούς του λόγους ούτε ζωγραφιστό δεν θέλει να βλέπει τον Νίκο Χριστοδουλίδη και του φταίνε σχεδόν οι πάντες.
Ας μην υποτιμούν και ας μην υποβιβάζουν το πολιτικό αισθητήριο και την κρίση των ψηφοφόρων τους στην Πινδάρου. Γιατί σε τελική ανάλυση, όσοι Συναγερμικοί θέλουν στις προεδρικές εκλογές να ψηφίσουν Χριστοδουλίδη θα τον ψηφίσουν όσο και να φωνάζει ο Καρούσος, όσοι Συναγερμικοί θέλουν στον δεύτερο γύρο -αν χρειαστεί- να ψηφίσουν τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ, θα τον ψηφίσουν όσο και να φωνάζει ο Δίπλαρος.
Όπως κατ’ ανάλογο τρόπο θα συμπεριφερθούν και θα πράξουν και τα μέλη του ΔΗΣΥ αν τελικά κληθούν να επιλέξουν διά της κάλπης τον υποψήφιο του κόμματος, δεν θα επενεργήσει προς όφελος κανενός εκ των ενδιαφερόμενων στην παράταξη μια κλιμακούμενη ένταση και περαιτέρω μόλυνση της ατμόσφαιρας με ακόμη περισσότερη απ’ όση σήμερα υπάρχει τοξικότητα.
Αυτό είναι που πρέπει το συντομότερο δυνατό να αντιληφθούν μέσα και γύρω από την Πινδάρου, ότι ο κόσμος του ΔΗΣΥ δεν κινείται με τηλεχειριστήριο και πως την ενότητα της παράταξης δεν θα την πετύχουν με συμπεριφορές που αντί να αποκλιμακώνουν, αντιθέτως κλιμακώνουν την εσωστρέφεια στην βάση, πολώνοντας το κλίμα και διχάζοντας οι ίδιοι με τις συμπεριφορές τους τον κόσμο τους.
Η ευθύνη για τούτο είναι συλλογική, τώρα είναι η στιγμή κατά την οποία όλοι οι έχοντες θέσεις εξουσίας στο κόμμα θα πρέπει ή καλούνται να αποδείξουν πως ο ΔΗΣΥ διαθέτει μια σοβαρή και στιβαρή ηγεσία, πως τα ζητήματα που αντιμετωπίζει το κόμμα δεν αποτελούν, πέραν των άλλων, απότοκο και μιας κατά πολλούς προκύπτουσας έλλειψη ηγεσίας.
Αν πρώτοι συμπεριφερθούν στις διεργασίες που θα ακολουθήσουν μέχρι τις προεδρικές σοβαρά και με πολιτική ωριμότητα, αν οι ίδιοι λειτουργήσουν ενωτικά και όχι διχαστικά για το κόμμα και τους ψηφοφόρους του, πολύ περισσότερες θα είναι και οι πιθανότητες η βάση να ακολουθήσει τον υποψήφιο της παράταξης που δημοκρατικά θα επιλέγει, είτε αυτή θα ονομάζεται Αννίτα Δημητρίου είτε αυτός θα ονομάζεται Αβέρωφ Νεοφύτου ή Γιώργος Παμπορίδης.
Σε διαφορετική περίπτωση, εκείνους που πρώτα και κύρια θα πρέπει να μέμφονται στον ΔΗΣΥ για τα χειρότερα-που αν συνεχίσουν στο υφιστάμενο τροπάρι με μαθηματική ακρίβεια θα έρθουν-, είναι τους εαυτούς τους. Και σίγουρα όχι τον Νίκο Χριστοδουλίδη, που πολύ απλά θα έχει δει και αυτή την φορά με ευχαρίστηση το... κόμμα του να διευκολύνει και το 2028 την δουλειά του.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
- Μπηχτές Αννίτας σε Χριστοδουλίδη με φόντο το διορισμό Τορναρίτη-Ανησυχεί για Κυπριακό και μιλά για μικροπολιτικές και σπασμωδικές κινήσεις
- Μηνύματα ενότητας με αιχμές για Καρούσο από Δίπλαρο-«Μεγαλύτερος από τις προσωπικές μας διαφωνίες ο ΔΗΣΥ, οι θέσεις μου είναι καθαρές»
- Σήκωσε το γάντι και απάντησε στον Δίπλαρο ο Καρούσος-«Συμφωνούμε απόλυτα, αλλά οι συλλογικές αποφάσεις δεν μπορεί να ισχύουν αλά καρτ»
